No i nadszedł listopad – miesiąc zadumy. Czas wspomnień związanych z naszymi najbliższymi, których już nie ma między żywymi. To miesiąc kiedy większość z nas odwiedza groby. Cmentarz może budzić różne skojarzenia, dla jednych jest to miejsce smutne, dla innych niezwykłe – pełne wspomnień.
Na pewno “uroku” dodaje jesień pełna ciepłych kolorów, jesienne liście i kasztany… to wszystko nadaje temu miejscu dodatkowy klimat.
Zresztą sami popatrzcie:
To chyba jakaś złośliwość losu – nie dość, że jak jest piękna pogoda do zdjęć, to ja muszę siedzieć w pracy, do tego były przymrozki, więc plan z fotografowaniem liści na drzewach nie do końca wypalił, bo jak tylko mróz zaczął odpuszczać to prawie wszystkie liście spadły:(. Ehhh, takie życie…
Następnym razem będę musiała się wcześniej zmotywować i nie szukać wymówki – ŻADNEGO ODKŁADANIA NA JUTRO.
Do tego mam tyle zdjęć do opublikowania, którymi chciałabym się z Wami podzielić, a z czasem marnie 
– ale zmotywuję się i znajdę czas, żeby do końca tygodnia coś wrzucić – już i tak dobrze, że wiem co, bo praktycznie wszystko już przygotowane, tylko znaleźć chwilkę i usiąść do komputera 
– ciekawe co na to moja córcia… 
No dobra, dość marudzenia – zamiast gadać trzeba działać (ale to już jak dotrę do domu )
Wczoraj przez przypadek trafiłam na wystawę uliczną, a właściwie instalację Jacka Bąkowskiego pt. “Uścisk dłoni” – można ją znaleźć na skrzyżowaniu Al. Niepodległości z Odyńca w Warszawie, wzdłuż ogrodzenia ogródków działkowych od strony Al. Niepodległości.
Czemu o tym piszę? Bo trochę mnie zaskoczyło to, że idąc sobie spokojnie ulica (no właściwie to chodnikiem ) można trafić na instalację/wystawę zdjęć.
Muszę przyznać, że instalacja zrobiła na mnie niesamowite wrażenie zwłaszcza w połączeniu z opisem jaki jest dołączony i myślę, że jeśli ktoś jest/będzie w okolicy warto obejrzeć.
Tutaj fragment, który udało mi się znaleźć na ten temat – cytuję w całości, bo nie wiem jak długo będzie on dostępny pod podanym adresem:
——————————————————————————————————————————————————————-
“Projekt “Uścisk dłoni” to 50 zdjęć autorstwa Jacka Bąkowskiego, przedstawiających dłonie różnych ludzi ściskające rękę autora. Pierwsza mówi, że autor jako 16-latek ściskał dłoń pewnego człowieka, o którym po latach dowiedział się, że ten był prokuratorem generalnym w Polsce w okresie stalinowskim.
Druga plansza wspomina o uścisku dłoni z lipca 1968 z Krzysztofem Siwcem w Przemyślu. O jego tragicznie bohaterskim losie autor dowiedział się również po wielu latach. Jemu też poświęcona jest ta wystawa.
źródło: www.rewizjewarszawa.pl “
——————————————————————————————————————————————————————–
Instalacja zmotywowała mnie również do poszukiwań jakis informacji o autorze i tak oto trafiłam na jego wcześniejszej instalacji “Cały jestem z miasta”
Dwa tygodnie temu również postanowiliśmy wybrać się na Stare Miasto, jednak pogoda nas nie rozpieszczała…
Na szczęście w końcu wyszło słońce i wszystko wkoło zaczęło wyglądać piękniej, gdy promienie słońca, które przebyły się przez chmury zaczęło wszystko oświetlać. Budynki wyglądały jakby ktoś je pomalował wałkiem na złoty kolor – piękny widok 
.
A Św. Anna w połączeniu z ciemnym odcieniem nieba… po prostu bajecznie się prezentowała.
Udało mi się zmotywować do poprzeglądania zdjęć i oto efekt – relacja z wypadu weekendowego na Starówkę.
To było prawie 3 tygodnie temu, kiedy była jeszcze piękna pogoda, a nie to co ostatnio dzieje się za oknem, i można powiedzieć, że raczej letniej niż jesiennej, więc postanowiliśmy skorzystać z okazji i wybrać się na Starówkę – w końcu przy tak pięknej pogodzie nie można siedzieć w domu , a i córka nie widziała jeszcze uroków warszawskiego Starego Miasta .
Oczywiście skoro dotarliśmy już na miejsce to wypadało coś zjeść. Postanowiliśmy zajrzeć do jednego z lokali na Rynku .
Menu prezentowało się znakomicie, więc nie pozostało nam nic innego jak zamówić
Oczywiście znalazło się również kilku chętnych na jedzenie – oto jeden z nich
Córka dzielnie uczestniczyła w posiłku…
… a po jego skończeniu czas ruszyć w drogę…
… na podbój miasta .
Jakiś chyba jesienny marazm mnie dopadł i nie mogę się zebrać za napisanie czegoś i wstawienie nowych zdjęć, które czekają w kolejce, aby się nimi zająć i oczywiście podzielić się nimi z Wami.
Jakoś ta jesienna plucha i pochmurne niebo nie motywują do działania, ale obiecuję, że w tym tygodniu pojawią się nowe zdjęcia, tylko się zbiorę i zaraz nadrobię zaległości. No i oczywiście postaram się podarować Wam trochę słoneczka, aby te pochmurne dni stały się chociaż trochę cieplejsze.
Jak już wspominałam – Oliwia ma wspaniałych rodziców, którymi muszę przyznać jestem zauroczona , a na dowód, mam jeszcze jedno zdjęcie, tym razem z mamą .
W kościele Oliwia była zainteresowana wszystkim co się dzieje w koło, ale jak przystało na dużą panienkę słuchała w skupieniu słów księdza.
No i doszliśmy do punktu kulminacyjnego całej “imprezy”…
Serdecznie dziękuję rodzicom za możliwość uczestniczenia w tak wyjątkowym wydarzeniu w życiu ich córki i mam nadzieję, że ta radość i miłość, którą widziałam, będzie im towarzyszyła każdego dnia .
13 września bieżącego roku miała przyjemność uczestniczyć w wyjątkowej uroczystości pewnej małej damy – półrocznej Oliwki. Tą wyjątkową okazją były jej chrzciny – a ja byłam tak służbowo – jako fotograf .
Na początek chciałabym Wam przedstawić małą bohaterkę jeszcze w wersji bardziej domowej.
Oczywiście rodzice zadbali o to by ich córeczka prezentowała się pięknie tego dnia i zakupili prześliczną haftowana sukienkę
No i oczywiście prezentacja w sukience .
Jedno mogę powiedzieć na pewno – Oliwka ma uroczy delikatny uśmiech i wspaniałych kochających rodziców. Tu w objęciach taty .
Przyznajcie sami, że urocza z niej panienka – z cudnymi ogromnymi oczami (jak przystało na dziecko ).
C.d. już niedługo…
… a może raczej piaskiem? Gdy małe dziecko poznaje świat wszystko jest ciekawe, nowe… wszystkiego trzeba spróbować i wszystko poznać. Dla takiego szkraba każda rzecz nowa rzecz jest fascynująca…
I tak się tez stało przy spotkaniu z piaskiem – pierwsze spotkanie nie było zbytnio wciągające, ale przy następnym – piasek stał się ciekawym obiektem eksperymentów. Nawet nie okazał się wrogi by w nim posiedzieć i pobawić się .
A w towarzystwie tatusia można było się spokojnie bawić…
… i poznawać uroki piasku .
Spacerując wśród łąk udało mi się trafić na oset dość pokaźnych rozmiarów, a przynajmniej większy niż zwykle widuję w innych okolicach.
Na kwiatach zasiadały zwykle motyle…
… ale jeden był wyjątkowy, gdyż powoli i majestatycznie prezentował swoje skrzydła z namaszczeniem i bez pospiechu otwierając je – cały ten rytuał udało mi się sfotografować.
Najnowsze komentarze